5.kapitulua: IM irakaslea

irakasle-im

Adituen taldea: Amaia, Naia, Amaiur eta Olatz.

Adimen planning!

Argazkiek berez hitz egiten dute.

Wilaya Smarako (Sahara) Hezkuntza Bereziko Egoitza

Aqui no crecen plantas ni arboles,

pero florecen personas.

La risa,

un unico lenguaje mundial.

Ver sin mirar

La chaqueta preferida de Erik da vueltas en la lavadora. Erik la mira inmovilizado con expresión de terror. Es su chaqueta, la roja, no está colgada en el perchero de la entrada de casa, tampoco la lleva puesta… ¿qué ha pasado? ¿quién ha cogido la chaqueta y la ha metido ahí? Erik empieza a temblar, aterrorizado, grita… se golpea… No habla aún, no llama a su mamá, no pide ayuda, le resulta imposible comprender esa situación cotidiana. Es autista. Para él, el mundo tiene otras reglas y su cerebro interpreta de forma diferente la información que le llega a través de los sentidos. Mamá acude de inmediato, lo coge, lo abraza, intenta calmarlo. Él dobla el cuerpo, mientras patalea y sigue gritando. Hay que abrir la lavadora de inmediato, sacar la chaqueta roja y colgarla de nuevo, mojada, en el perchero de la entrada de casa. Todo vuelve a estar en orden –menos alrededor de la lavadora, claro-. Y hemos aprendido. La próxima vez, es Erik quien coge la chaqueta (”esta sucia”, le aclara mamá) para meterla él mismo. Conecta el aparato y sonríe mientras la chaqueta da vueltas y más vueltas dentro. Ha entendido que lo objetos pueden cambiar de sitio. Un logro, un paso más.

Apirilak 2, Autismoaren eguna da gaur munduan,

 baina ez gaur bakarrik,

bihar, etzi, etzi datorren egunaren ostean…

*Nor ez da inoiz pittin bat autista izan?

Maitane Olatz.

Eztabaida gunea

Kaixo klasekide,

Gaur goizean ikusi dudan zerbait azaltzeko asmoz idatziko ditut lerro hauek. Baina, ez da informatzeko soilik. Komunikazio bat egotea nahiko nuke gure artean, beraz idatzi burutik pasatzen zaizuena bale? Badakizue, hau bidirekzionala izan dadin gutxienez.

Eskoriatzara joateko autobus geltokian jarrita nengoela, adimen urritasuna daukan herritar bat ikusi dut bertan. Egunon esan eta erantzun egin diot, baina nire ondoan eserita zegoenak ez. Ondoren, autobus bat etorri eta nire ondoko andrea joan egin da.

Handik 5 minututara edo beste autobus bat etorri da eta lehen aipatutako mutila autobus horretara igotzen zela ikusi dut. Ikusi dut baita, bere amak nola itxaroten zuen markesinaren atzean semea eseri eta autobusa irtetzen zen arte. Semea ere barrutik begira zeukan.

Burura hainbat gauza etorri zaizkit; hona hemen gutxi batzuk:

-Ez al da nagusitxoa autobusera bakarrik igotzeko? Are gehiago, ez al daki etxetik autobus geltokirainoko bidea?

-Zergaitik ez daki bidea, ezingo du ikasi edo ez diote erakutsi? Non dago bere autonomia?

-Ama zaharra da, eta hiltzen denean zer?

-Nire alboko andreak zergaitik ez dio erantzun? Hurrengo nire ondoan jartzen bada agurtuko dut edo ez?

Jarri neuronak martxan ekipo!

Bihar arte!

Nelaia

Idiots & Angels

Zer pentsatua ematen du ezta?

Sexualitatea!

Aupa Kuadrii! Hemen ipintzen dot orri baten link-a ea ikusi al dan “La sexualidad en personas discapacitadas” da artikuluaren izena. Gure taldian zatixa da, baina danon interesekua danez gaixa, hemen ipintzia egokixa iruditxu jat!

http://www.enplenitud.com/nota.asp?articuloid=2819

Bixer arteee ta ez estresauu!jiji.

Amaiur.